پيامبر خدا از زبان امام علي عليهماالسلام

* امام علي عليه السلام:

«لَمّا وُلِدَ رَسُولُ اللهِ صَلّيَ اللهُ عَلَيهِ وَ آله القِيَتِ الاَصنامُ فِي الکَعبَةِ عَلي وُجُوهِها فَلَمّا اَمسي سُمِعَ صَيحَةٌ مِنَ السَّماء: جاءَ الحَقُّ وَ زَهَقَ الباطِلُ اِنَّ الباطِلَ کان زَهُوقاً.»(1)

هنگامي که پيامبر صلّي الله عليه و آله متولّد شد، بت‌هاي خانه کعبه به رو در افتادند و چون شب فرا رسيد فريادي از آسمان شنيده شد که: حق آمد و باطل برفت، همانا باطل رفتني است.

* امام علي عليه السلام:

«انّ الصبر لجميل الاّ عنک و ان الجزع لقبيح اِلاّ عليک و انّ المصاب بک لجليل و انّه قبلک و بعدک لَجَلَلٌ.»(2)

همانا که شکيبايي بس زيباست جز در مرگ تو و بيتابي بس زشت است مگر بر رحلت تو، اندوهي که از دوري تو بر دل نشسته بس سنگين است و غم‌هاي پيش از درگذشت و پس از وفات تو بسيار آسان و سبک.

* امام علي عليه السلام:

«فَاِنَّ اللهَ تَعالي بَعَثَ مُحَمَّداً (صلي الله عليه و آله) لِيُخرِجَ عِبادَهُ مِن عِبادَة عِبادِهِ اِلي عِبادَتِهِ وَ مِن عُهُودِ عِبادِهِ اِلي عُهُوده وَ مِن طاعَةِ عِبادِهِ اِلي طاعَتِهِ.» (3)

همانا خداوند محمد صلّي الله عليه و آله را برانگيخت تا بندگانش را از بندگي بندگان به بندگي خداي کشاند و از پيمان بندگان به پيمان خداي در آورد و از فرمانبري بندگان به فرمانبري خدايش وا دارد.

* امام علي عليه السلام:

«کانَ رَسُولُ اللهِ دائِمُ البشر، سَهل الخُلقِ.» (4)

پيامبر خدا صلي الله عليه و آله پيوسته خندان و خوشرو و خوشبو بود.

* امام علي عليه السلام:

«کانَ لا يَجلِسُ وَلا يَقُومُ اِلاّ عَلي ذِکرِ اللهِ.»(5)

پيامبر، جز با ياد خدا نمي‏نشست و بر نمي‏خاست.

* امام علي عليه السلام:

«ما رُئي مُقَدِّماً رِجلَهُ بَينَ يَدَي جَليسٍ لَهُ قَطُّ.»(6)

هرگز ديده نشد که پيامبر، پاي خود را پيش کسي از همنشينان دراز کند.

* امام علي عليه السلام:

«فَهُوَ اِمامُ مَنِ اتّقي وَ بَصيرَةُ مَنِ اهتَدي، سِراجٌ لَمَعَ ضوءُهُ ... صيرَتُهُ القَصدُ وَ سُنَّته الرُّشدُ وَ کَلامُهُ الفَصلُ وَ حُکمُهُ العَدلُ.»(7)

او (پيامبر خدا) پيشواي کسي است که راه پرهيزگاري پويد، و بينش براي آن که راهنمايي جويد، چراغي است که پرتو آن دميد... رفتار او ميانه‌روي در کار است. و شريعت او راه حق را نمودار، سخنش جدا کننده حق از باطل است، و داوري او عدالت.

* امام علي عليه السلام:

«طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبِّهِ قَد اَحکَمَ مَراهِمَهُ وَ اَحمي مَواسِمَهُ يَضَعُ ذلِکَ حَيثُ الحاجَة اِلَيهِ مِن قُلُوبٍ عُميٍ و آذانٍ صُمٍ وَ اَلسَنَةٍ بُکم.».(8)

پيامبر طبيبي است که با مهارت خود در ميان مردم مي‏گردد، مرهم‌هاي شفابخش خويش را فراهم ساخته و ابزار درمان خود را آماده کرده تا هر جا دل‌هاي کور باطن و گوش‌هاي ناشنوا و زبان‌هاي گنگ را بدان نيازي باشد مداوا کند.

* امام علي عليه السلام:

«اِنَّ اللهَ عَزّ وَ جَلَّ أدَّبَ نَبيّهُ فَاَحسَنَ أَدَبَهُ فَلَمّا اَکمَلَ لَهُ الاَدَبَ قالَ (وَ اِنَّکَ لَعَلي خُلقٍ عَظيمٍ ثُمَّ فَوَّضَ اِلَيهِ اَمرَ الدّينِ وَ الاُمَّةِ لِيَسُوسَ عِبادَهُ فَقالَ عَزَّ وَ جَلَّ (ما آتاکُمُ الرَّسُولُ فُخُذُوهُ وَ ما نَهاکُم عَنهُ فَانتَهُوا) وَ اِنّ رَسُولَ اللهِ صَلَي اللهِ عَلَيه وَ آلِه کانَ مُسَدَّداً مُوَفَّقاً مُؤَيَّداً بِرُوحِ القُدُسِ لايَزالُ وَلايُخطِي في شَي‏ءٍ مِمّا يَسُوسُ بِه الخَلقَ.»(9)

خداي عزّوجلّ پيامبرش را تربيت کرد و چه نيکو تربيت کرد، پس هنگامي که مراتب ادب را براي آن حضرت تکميل نمود فرمود: همانا تو بر اخلاقي والا استوار هستي، سپس امر امّت و دين را به او واگذار کرد تا بر بندگانش حکومت کند و فرمود: آنچه پيامبر براي شما آورد بگيريد و از آنچه شما را نهي نمود، اجتناب ورزيد، و همانا پيامبر که درود خدا بر او و آلش باد موفّق بود و با تأييدات روح القدس مؤيّد بود که هرگز راه خطا نمي‏پيمود و در اداره امور مردم هيچ اشتباه نمي‏کرد.

**********************************
پي‌نوشت‌ها:

1- بحار، ج 15،ص 274.

2- نهج البلاغه، قصار الحکم، 292.

3- وافي، ج 3، ص 22.

4- مکارم الاخلاق، ص 14.

5- سنن النبي، ص 16.

6- بحارالانوار، ج 16، ص 236.

7- نهج البلاغه، خطبه 94.

8- نهج البلاغه، خطبه 108.

9- بحارالانوار، ج 17، ص 4.